ΑΛΛΕΡΓΙΕΣ

Αλλεργίες

Της Ελίζας ποιήματα.


Μενού


Λίγα Χρώματα

Δεν υπάρχει Σ’ αγαπώ!
Μόνο Μαύρο
για το Αγκάθι που μου κάρφωσες στο πέτο.
Σου έχω ήδη βάψει το φούξια με Μαύρο.
Πρωταθλητής κολύμβησης και πρώτη θέση
στο βασιλικό σου πτώμα
να κολυμπάει στην πράσινη, πηχτή χολή μου.
Δεν ξαναμαζεύω τις φολίδες σου από κάτω
για να θυμάμαι.
Με μπλε μελάνι έχω χτυπήσει στη σκέψη μου
όσα δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσω
στο κόκκινο σημειο της.
Με την εξυπνάδα της Φύσης
θα εξισορροπήσω τις Δράσεις.
Στο είχα πει. Και ήμουν σαφής.
Τώρα η ώρα μου σήμανε βαριά.
Έρχομαι. Και σε είχα προειδοποιήσει.
Χαμόγελο.


Επιστροφή


Ο Λύκος

Πως εξηγείς το γεγονός
όταν με κοιτάς
το χέρι σου παρακαλάω να με λιώσει
σαν πεταλούδα γύρω από το φώς

Κι αν ουρλιάζω στο γκρεμό
σαν πλησιάζει το φως στο χείλος
κάνω άλμα πίστης προς εσέ
στη βροχή των δακρύων σου
ή τον αγέρα του αναστεναγμού σου

Κι όσο πέφτω
-ξέρω πως το τέρμα δεν αργεί-
όμως καρτερώ το σημείο που θα ακουμπήσω
σα να ακουμπούσα εσένα την ίδια

Ποιός ξέρει;
Αυτό το αόρατο σκοινί
δεμένο στο λαιμό μου
να με σώσει
να με πνίξει
να με βγάλει βόλτα σα σκύλο

κι όσα δυνατά αλυχτίσματα έχω
να βάψει τα φτερά στην πλάτη μου
με λίγα χρώματα
χρώματα που σου χρωστάω
ή που τα μάτια σου περιγράφουν

Για σένα θα ουρλιάζω
Φεγγάρι μου…


Επιστροφή


Ακρωτηριασμένα

Δεν είσαι δική μου επειδή σε σφίγγει το χέρι μου
η καρδιά μου σε σφίγγει
μα η καρδιά μου δεν έχει χέρια.

Κοιμήσου μαζί μου να ξυπνάμε κάθε πρωί…


Επιστροφή


Εκφάνσεις, Αποφάσεις και Πορίσματα

Κι έτσι, στην ιστορία αυτή,
το μεγάλο δίδαγμα δόθηκε πριν το παραμύθι.
Επειδή, η σοφός που σας αφηγούμαι
προτίμησε να δώσει τέλος στην αρχή
κι αρχή στον πόνο.

Τι κι αν χόρευε η σκιά του παιδιού στα δέντρα
κάτω από τον ανοιξιάτικο ουρανό
αφού το Φεγγάρι αποφάσισε να τον φωτίσει
με τις ασημόβαρες αχτίδες του
σα ροπαλιά στο σβέρκο
κρααακ
σπάει το κρύσταλλο και το χιόνι
που σκεπάζει την πόλη
λιώνει
κάτω από το φως των ματιών της.

Σα ροπαλιά στο σβέρκο
περίπου σα τρύπημα σαμπρέλας
στη γεμάτη από ζέστη καρδιά του
σα κοάξισμα βατράχου
με τον αέρα να αδειάζει από τη ζεστή κοιλιά της
η σοφός αποφάνθηκε μιά δίπτυχη αγάπη
και δυό τέλη:
“Όταν καρδιά και μυαλό αγαπούν εξίσου”, “Δεν καταλαβαίνεις”, “Εσύ θα φύγεις”…

Και το παδί έκλαψε.
Σε κάθε χαρούμενη ιστορία βρίσκεις ένα τέτοιο τέλος.


Επιστροφή


Ρόδα

Ο ίδιος άνθρωπος ξυπνάει τ’ ανθρώπινα
ο ίδιος τα κοιμίζει.

Ο ίδιος άνθρωπος μετρά τα ολόκληρα
ο ίδιος μηδενίζει.

Ο ίδιος χαμηλοκοιτά
ο ίδιος μ’ αντικρύζει.

Ρόδα είναι και γυρίζει. Μα…

Ο ίδιος άνθρωπος ξυπνά
ο ίδιος με κοιμίζει.

Ο ίδιος άνθρωπος μετρά
ο ίδιος μηδενίζει.

Ο ίδιος άνθρωπος γελά
κι ο ίδιος θα δακρύζει.

Για λίγο μέσα του κοιτά
και πάντα συνεχίζει…

Ρόδα είναι και γυρίζει.


Επιστροφή


Έκκληση από το Βράχο

Ξέρεις πως κοντά σου καίω
μακρυά σου είμαι κρύος.

Όταν ανέβω στο Βράχο
να’ ρθείς.
Εκεί θ’ απλώσω όσα δε χωράνε μέσα μου
ολόκληρα,
όχι μισά ή αυτά που περισσεύουν.
Λέξεις κομμένες από εφημερίδες και περιοδικά
που σχηματίζουν: “Θέλω να είσαι το μυαλό
κι εγώ τα χέρια”
σαν αυτοκόλλητα σε βαλίτσα
από ταξίδια.
Κολάζ που λένε…

Όταν ανέβω στο Βράχο
να’ ρθείς,
μ’ ακούς;


Επιστροφή


Το Σ’ αγαπώ πολύ μικρό

Μέσα σε ένα χέρι-σπίτι
δυο γάτες-καρδιές
ζουν.
Εκεί εγώ σου τάζω πράγματα
που άξιες καρδιές σου χάρισαν στο παρελθόν
κι εσύ με κοιτάς με κατανόηση
και γνέφεις καταφατικά.
Θεέ μου, πόσο χαζός είμαι…
Θεέ μου, είναι το Σ’ αγαπώ πολύ μικρό να σε χωρέσει…


Επιστροφή


Δε σε χρειάζομαι

Σε χρειάζομαι.
Κι ας λες πως είναι λάθος.
Στο είπα κι εχθές.
Σε χρειάζομαι όπως τα χέρια,
τα μάτια, τα πόδια, τα αυτιά,
το στομάχι που χωνεύει το φαί μου
και το μυαλό που αλέθει τις σκέψεις.
Μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα,
όπως μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτά.
Όμως η ζωή πιά ζωή δε μοιάζει.


Επιστροφή


Ασθενική Καρδιά

Δε φταις. Απλά δεν ξέρεις.
Τώρα πια η ασθενική μου καρδιά
σου γράφει μόνο από πόνο.
Να επίδεσμος, να ράμματα, να ψαλίδι.

Δε φταις.
Χτυπάει στο κεφάλι μου σαν κανονιά.
Όσο πιο γρήγορα μπορώ
με ράβω.
Μην αποτύχει η μεταμόσχευση και φύγω.
Είναι δύσκολο να τη στηρίξεις
αυτήν την πέτρινη καρδιά.

Απλά δεν ξέρεις.
Σε ένα δίσκο δίπλα στο κρεββάτι μου
εκεί σαπίζει
αυτή η καρδιά γεμάτη αγάπη.
Τώρα η πέτρα μόνο βάρος μου φέρνει
κι εσύ από μακρυά φροντίζεις
μην ακουμπιούνται τα ζωτικά.

Δε φταις εσύ. Απλά δεν ξέρεις.
Τώρα πιά γράφω σαν όλους τους άλλους ποιητές.
Κάνω και δραματικές επαναλήψεις.
Η ασθενική καρδιά δεν έχει ποτέ δίκιο μπροστά στο γιατρό.
Όταν αυτός δεν ξέρει ή δε θέλει.
Καλύτερα είναι να σωπαίνω.


Επιστροφή


Κατάρα στα μάτια μου

Κατάρα στα μάτια σου
που μ’ έκανες να σ’ αγαπήσω Τόσο
και τώρα σε στεναχωρώ.
Είναι αβάσταχτος ο πόνος
πέρα από λόγια.
Πέρα από ένα τηλεφώνημα
ή ένα βράδυ αγκαλιά.
Η μια ζωή…

Κατάρα στα μάτια μου
που αναγκάζομαι να σε πονάω.

Κατάρα, κατάρα, κατάρα στην ψυχή μου….


Επιστροφή


Ηλιοβασίλεμα

(Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω.
μτφ: Δώσ’ μου πού να στηριχτώ και θα κινήσω τη γη.)

Στην απειρόκοφτη ρομφαία σου
ισορροπεί η άγρυπνη
στη νάρκωσή μου συνείδηση,
του ατελεύτητου γλυστρημού.
Δείχνει πότε εδώ και πότε εκεί,
σαν εκκρεμές της αιώνιας τιμωρίας.

Πότε γίγαντας, πότε μυρμήγκι,
πότε Βασιλιάς, πότε ζητιάνος,
πότε δωρητής, πότε τύραννος,
πότε αβοήθητος, πότε άνανδρος,
ποτέ γεμάτος στο ακριβές αντίκρισμα
της σταγόνας σου.

Έτσι, στην κορφή ενός φουγάρου,
μόνος,
θα περιμένω κάποιο ηλιοβασίλεμα
που δε θα’ ρθει.


Επιστροφή


Ωκεανός

Εκείνα που σου ζήτησα πάλι δεν τα κατάλαβες,
πως να χωρέσει ο Ωκεανός απλά σ’ ένα Λιμάνι,
χρειάζονται χιλιάδες χρόνια να εγκολπωθούν
κι εμείς θα είμαστε εδώ για να τα δούμε;
Καμιά κακία δεν κρατώ για όσα δεν ορίζω.

Σε ερρείπια έχω ανάγει το μέσα κόσμο
να ξαναχτίσω όσο μπορώ το Α στο Ω της τωρινής μου ώρας,
καμιά αξιοπρέπεια δεν κρατώ,
εγωισμός κανένας.

Δεν έχει σημασία τίποτα.
Απ’ το 0 να αφαιρώ σκοπός κανένας.
Η Άριστη βαθμολογία είναι άχρηστη,
αφού πεθάινει τραγικά κάθε αξία,
κάθε βαθμός που κόβω από εμένα.

Τσάκισα πάλι(;) από επιλογή.
Θα μάθω ποτέ;
Θα θελήσω ποτέ να γίνω λιγότερο άνθρωπος
και περισσότερο σοφός;
Ποιά ισορροπία με κρατάει ή με σπρώχνει,
δεν το ξέρω.

Εδώ,
στο απόλυτο μηδέν της αίσθησης
και του συναισθήματος,
κρατάω το λίγο που έχει απομείνει δικό μου
και δεν το χάρισα απλόχερα,
να σιγοκαίει.
Δεν έχω άλλο. Τί να πω. Δεν έχω…
Ή θα σβησω μια για πάντα σαν αστέρι στον ουρανό
ή ένας αέρας θα φυσήξει να μ’ ανάψει.

Δεν περιμένω πολλά από το λίγο μου.
Ταπεινώθηκα αρκετά για να μάθω να υπομένω…

Ένας Ωκεανός δίπλα στο μικρό μου Τίποτα
περιμένει να φωτιστεί από τη λίγη λάμψη.

Ταπεινώθηκα αρκετά,
μα δε με νοιάζει.

Ο Ωκεανός υπάρχει.
Εγώ;..


Επιστροφή


Το Μικρό (Προοπτική)

Για δες!
Πόσο σου πάν τα ρούχα μου επάνω σου,
πόσο ταιριάζει η πλάτη σου στο στήθος μου,
το κεφάλι σου στην αγκαλιά μου,
το χέρι μου στα χέρια σου!..
Η ψυχή μου στην ψυχή σου.

Η κλεψύδρα μετράει το χρόνο σε άμμο.
Στην παραλία από όπου τη γεμίσαμε,
μπορείς να δεις ξεκάθαρα τα χνάρια μου
να Στέκονται,
σαν αποτύπωμα.

-Αν αύριο πέθαινα τί θα’ χε μείνει;
-Οι διαδρομές του παρελθόντος και τα σχέδια για το μέλλον.
-Καταλαβαίνω.

Και σαν τον Κρόνο που τρώει άλλο ένα παιδί,
θα καταπιώ το Μάκρος Χρόνου που δεν έχω.


Επιστροφή


Τραμπάλα

Μέσα μου έχω ένα σκυλί λυσασμένο,
Καρδιά το λένε
και τρέφεται με όνειρα ωμά,
πολλά Θέλω και Άφημα.

Να το χαϊδέψεις σε προσκαλώ
κι εσύ φοβάσαι.

Στο πάρκο που το αφήνω να τρέχει
κάνεις τραμπάλα,
μια εδώ, μια εκεί,
σα να μην ξέρεις προς τα που.
Και δεν ξέρεις.
Το Που αχαρτογράφητο ακόμα.
Βαγίζει το κεφάλι του με σταθερή απορία.

Τελικά, αρμόζει η ευθανασία
στη χάρη του απότομου γερσίματος;
Η τυραννία του σαν τελειώσει,
την ηρεμία μέσα σου θα φέρει.
Το σκέφτομαι συχνά.

Ένα όνειρο τραγουδάει στην άκρη της εικόνας,
επαναλαμβανόμενα:
Ζητάς,τραμπάλα
λυσάει, φοβάσαι,
τρέχει, τραμπάλα,
δε λυσάει, φοβάσαι,
φοβάσαι, τραμπάλα.

Λέω πολλά, ίσως άσκοπα,
το ξέρω και το σκέφτομαι συχνά.
Είναι όμορφο σκυλί αλλά αφήνει και περιττώματα.


Επιστροφή


Απύθμενο Σκάμμα

Όσα έχεις κάνει δε στα ζήτησα, γιατί δε μου μιλάς,
ειλικρίνεια, μίλα μου, Ζσσσσσσσσσσς,
μισή ώρα μόνο, πρέπει να φύγω, πέντε λεπτά ακόμα,
σ’ αγαπάω, σε μισώ, ας βάλουμε μια τελεία,
γιατί δε μου λες πως μ’ αγαπάς, “γιατί φοβάσαι τη σιωπή”,
να γυρίσω στην οικογένειά μου, θέλω το σπίτι με τις γάτες,
θα το σκεφτόμουν και θα σε μισούσα,
ίσως, πιθανόν, μπορεί, θα δούμε,
με πνίγεις, να μου ανοίγεις τα φτερά,
αργά και σταθερά, για να κρατήσει,
ειλικρίνεια, γιατί δε μου λες τι σκέφτεσαι,
Ζσσσσσσσσσσσσσς, ας βάλουμε μια τελεία,
τα όνειρά μου, ο καθένας μόνος με τα πραγμάτα του,
μαζί, σ’ αγαπάω, μου λείπεις, παπάκια,
όσο χρόνο έχω, αρρώστια, δε θέλω,
δε διαπραγματεύομαι, Λευκάδα,
σε προστατεύω, ενδιαφέρομαι,
γι’ αυτό, ποτέ ξανά,
σε μάκρος χρόνου, χτίζω,
εγώ…

Δεν έχω καλή μνήμη μα θυμάμαι αρκετά.
Η γεωγραφική μου γλώσσα ανιχνεύει το πυον από τις παλιές δερματοστιξίες.
Κυλάει μέχρι το χέρι μου, το μολύνει κι αυτό σαπίζει.
Πρέπει να γράφω παραμύθια με τα πόδια, όπως εκείνοι οι ζωγράφοι δίχως χέρια,
μιας και τα πόδια ψέματα δε λένε κι ας τρέχουν γρήγορα.
Ό, τι σαπίζει το πετάω σ’ αυτό το απύθμενο σκάμμα.
Τόσα κορμιά και ψυχές έχει δεχτεί. Λίγη σάπια απ’ τη δικιά μου θα αντέξει.
Γοερά θα κλαίγαν τα κομμάτια μου εκεί κάτω.
Δύσκολα όμως φτάνει ήχος απ’ του Αχέροντα τον λιμνασμένο βυθό.


Επιστροφή


Μονάδα Μέτρησης

Ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακρυά
αλλά να είσαι εκεί…
Πόση να είναι η απόσταση του δεν ξέρω
και με τι μετριέται;
Είναι ένα πρόβλημα.
Ένα όμως.
Το πρόβλημα που καλούμαστε να λύσουμε
είμαι εγώ
και η σταθερότητά μου
σε σχέση με το δεν ξέρω.
Μαθηματικά και γεωγραφία μαζί.
Μετά είναι να ρωτάς γιατί πίνω γενικά;


Επιστροφή


Σιγή Ασυρμάτου

Σιγή Ασυρμάτου: Μια κατάσταση όπου ζητείται να σταματήσει η εκπομπή μετάδοσης για λόγους ασφαλείας.

-Έχεις συνηθίσει τα μεγάλα λόγια.
-Με πιστεύεις όταν σου λέω πως Σ’ αγαπάω;
-Πιστεύω πως έχεις συνηθίσει στα μεγάλα λόγια. Δεν πιστεύω όσα λες. Εγώ θα σου δώσω τα πάντα εδώ. Όχι στο μυαλό σου.
-(Σιγή Ασυρμάτου….)


Επιστροφή


Το μικρούλι Τίποτα

Ένα φασόλι μέγεθος, ίσως και μικρότερος γίνομαι
για να μπορείς να έχεις χώρο, χρόνο, ουσία
και να εκτείνεσαι στο διηνεκές.

Για όσα διεκδικώ τι να πω, δεν έχουν αξία αν δεν έχω εσένα.
Το πως κολυμπάνε μέσα μου τα πράγματα, πως χορεύουν.

Μόνο σχεδόν με αίμα σου γράφω αυτές τις άχαρες, α(προσ)ποίητες λέξεις,
χωρίς δομή, σα γράμμα ποτισμένο με τα δακρυά μου,
σα πίνακας σε τοπίο με τα σκορπισμένα σπλάχνα μου,
να δεις για ακόμα μια φορά την Αλήθεια,
γραμμένη ή ειπωμένη (ή λεκτή – αν είναι μια λέξη που θα πίστευες),
αδύναμη μπροστά στα δικά σου Λευκά ή ανείπωτα.

Για να αναπνέεις εσύ, εγώ αναδιπλώνομαι.
Το βράδυ κλαίω, πίνω,
μιλάω στους ανθρώπους με κόκκινα σπασμένα μάτια
και η νύχτα με ξεχνάει.
Έχεις τη θέση της πάρει κι έχει θυμώσει.

Σβήνω τις γραμμές στα ξεθωριάσματα,
σκορπάω στις γωνιές και κυκλώνω.
Αναδιπλώνομαι σε ένα φασόλι μέγεθος,
ένα μικρούλι Τίποτα
κι αφήνομαι στα χέρια σου.

Χαμογελάω πάντα όταν σε κοιτάζω,
μα δε σημαίνει αυτό πως δεν πονάω.
Κι αφήνω το Σ’ αγαπώ που δε με άφησες να σου πω,
όταν επάνω σου και μέσα σου άπλωνα την ορμή των αισθημάτων μου,
δίπλα στο προσκεφάλι σου,
να σε προσέχει όταν κοιμάσαι…


Επιστροφή


24 Αλφαβητικά

Μολυσματικά άρρωστος, επιδεικτικά αδιάφορος, νεκροζώντανο Σ’ αγαπώ.
Αυτά καθώς κοιτούσες μέσα στα μάτια μου και μιλούσες
τα 24 τουλάχιστον αλφαβητικά σου βλέμματα.
Α: “Αφού ξέρεις”
Β: “Βιασμός”
Γ: “Γιατί δε θέλεις να με προστατεύσεις;”
Και ούτω κάθ’ εξής…
Σκεφτόμενος τέτοια πράγματα, μιας κι ανίκανος να αισθανθώ,
από φόβο ίσως μη μισήσω εμένα ή εσένα,
έσβησαν τα φώτα του δρόμου,
λες κι έπεσε η αυλαία της άδειας παραμυθένιας χωρίς εσένα μαζί σου ζωής.
Μπήκα στο κρεββάτι, άδειο πια κι αυτό -χωρίς εσένα-
και είπα τις 24 αλφαβητικές δικαιολογίες:
Α: “Αφού ήξερα από την αρχή…”
Β: Βιασμός…”
Γ: “Γιατί δε θέλω να την προστατεύσω;..”
Και ούτω κάθ’ εξής…
Άπλωσα τα χέρια πάνω απ’ το κεφάλι μου κι αναστέναξα.
Τί σημασία έχουν όλα αυτά;
Αύριο πάλι θα με λυγίσεις με μια ματιά, ενα δάκρυ.


Επιστροφή


Τρίλογος

Αν με ρωτούσες κι άντεχες την απάντηση, θα σου έλεγα.
Πού πήγε όλη η ευχάριστη διάθεση,
γιατί ακόμα εκκρεμούν τα κάνε ή μην κάνεις,
γιατί αυτή η αυστηρότητα του τι επιτρέπεις ή όχι.
Γιατί δε θέλεις να ξαπλώσουμε στο δρόμο
και φοβάσαι μη λερωθεί η εικόνα που’ χεις φτιάξει
ή στην καλύτερη περίπτωση τα ρούχα σου;
Θέλεις να χάνεις τη μαγεία που αιωρείται;
Μόνος μου ρωτάω, μόνος απαντάω, μόνος μου τα παρατάω.
Κάθε μέρα αποτυπώματα βαθιά αφήνω
και τα βήματα μου πιο βαριά μου μοιάζουν.
Κι αφού επιλέγω, προχωράω όσο αντέχω.

Βάλε στα παραπάνω Χ.

Άκου τη συμπύκνωση.
Κλαψομοιριάζεις όταν δεν κάνεις κάτι να αλλάξεις αυτό που δε σε ευχαριστεί,
από επιλογή σου.
Κάποια στιγμή θα γίνω κι εγώ άντρας να παίρνω τις αποφάσεις μου σοβαρές.
Υπάρχει μια κάποια πιθανότητα να γίνει πριν αλλάξω κόσμο.
Ας πιάσω δουλειά.

Αγαπητή Ιουδήθ,

δε σου γράφω από πόνο ή καημό.
Άλλωστε,
όταν το κεφάλι αποκόπτεται από το σώμα,
δε μεταφέρει τις πληροφορίες απο τον εγκέφαλο στην καρδιά.
Αδίκως κουράστηκες να με σαγηνεύσεις.
Η ηλιθιότητά μου περιγράφεται άπταιστα από το όνομά μου.
Ολο-φέρνης.
Μόνος μου θα στο έδινα. Μα και τώρα δικό σου είναι.
Η καρδιά μου παρέμεινε στο σώμα.
Νίκησες και το βασίλειό σου σώθηκε.
Να το χαρείς.

Υ.Γ. Μην αγχωθείς για κάτι. Εγώ εδώ θα σαπίσω ήσυχος. Δε θα ενοχλήσω.


“Κύμινο”

Από το γκρεμό του φεγγαριού να πέφτει στη θάλασσα,
για να χυθεί στα ποτάμια που θα ποτίσουν τις όχθες,
για να φυτρωθεί και να σου’ ρθεί
με τον αέρα, τη βροχή ή με το κλάμα μου.
Να καίγεται το ηλιοβασίλεμα κι από τις στάχτες του
να αναγεννάται κάθε βράδυ, με το φεγγάρι.
Και να σε φτάνει όσο μακρυά κι αν βρίσκεσαι.

Επιστροφή

Θα έχεις ακούσει πως ο καλλιτέχνης χρειάζεται μόνο πνευματική τροφή. Αύτο δυστυχώς, ΔΕΝ αληθεύει… Χρειάζεται και πραγματική τροφή.

Εάν εκτιμάς τα έργα μου και τις προσπαθειές μου στην Τέχνη, μπορείς να με ανταμείψεις με μια ελάχιστη δωρεά, του ενός ευρώ, μέσω PayPal, Εδώ.

Ευχαριστώ που ενδιαφέρεσαι!