Μονο Αληθειες απο εδω και περα…

Μόνο Αλήθειες από εδώ και πέρα...

Φανταστείτε την κορυφαία τραγωδό μας Λυδία Κονιόρδου τηλεφωνήτρια και καθαρίστρια μαζί. Να καταπιάνεται με χλωρίνες, σφουγγαρίστρες και σκούπες. Δεν είναι κάποιος ρόλος, αλλά η πραγματικότητα.

«Εξ ου και μειώσαμε στο μίνιμουμ τα έξοδα. Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει προσωπικό. Εγώ κάνω και τη γραμματέα και την καθαρίστρια. Το προσωπικό απολύθηκε για να πάρουν οι άνθρωποι την αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας. Και φυσικά κανένας από τους διδάσκοντες δεν αμείβεται» σύμφωνα με τη διευθύνουσα σύμβουλο και διδάσκουσα των «Δεσμών» Λυδία Κονιόρδου, η οποία, μαζί με τους υπόλοιπους δασκάλους, κρατά το Κέντρο με νύχια και με δόντια (εννοείται αμισθί) ζωντανό.

Εκτιμώ κάποιους ανθρώπους και κάποια πράγματα όσο τίποτα. Εκτιμώ το θεσμό των επιχορηγήσεων, γιατί μπορεί να δώσει καύσιμα για την παραγωγή Τέχνης. Εκτιμώ το γεγονός πως πολλοί χάνουν τη δουλειά τους, τώρα που οι επιχορηγήσεις στερεύουν. Εκτιμώ πολλά. Όπως άνθρωποι σαν την κα. Κονιόρδου, προσφέρουν δωρεάν στήριξη και στέγαση για τους καλλιτέχνες του αρχαίου δράματος και του ποιητικού θεάτρου.

Αυτό που δεν εκτιμώ είναι οι άνθρωποι που τα τσέπωναν στο παρελθόν και τώρα παραπονιούνται που δεν τα παίρνουν αυτές τις μέρες. Εκείνο που δεν εκτιμώ είναι πως εγώ σαν πρόσωπο ή μέλος θεατρικής ομάδας, της περίφημης πλέον Ομάδας Τεχνών Μαύρο Πρόβατο, που φέτος μπαίνει στα 6 της χρόνια, πιο μεγάλη ηλικιακά κι από τις παλαιότερες, δεν έχω ποτέ επιχορηγηθεί. Δουλεύω από αρχής γενομένης της Ομάδας μας για να τη ζώ. Χωρίς υπαλλήλους. Και καθαριστής, και τηλεφωνητής και delivery και οργανωτής και δε συμμαζεύεται…

Μάλιστα, σε μία πρώτη και τελευταία προσπάθεια κατάθεσης πρότασης για επιχορήγηση στο Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ., λάβαμε την εξής απάντηση:

Ο ιδρυθείς προ διετίας θιασός, πρέπει να διανύσει κάποια απόσταση μέχρι να αποκτήσει καλλιτεχνική ωριμότητα και την αίσθηση της διαφοράς ανάμεσα στο κωμικό και το γελοίο, ανάμεσα στην τόλμη και τις εύκολες λύσεις.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ”   

Δεν εκτιμώ όταν διαβάζω για μεγάλους θεατρικούς παραγωγούς, το πόσο μεγάλοι ήταν στη δουλειά τους και στα πράγματα με τα οποία ασχολήθηκαν, όταν γνωρίζω πώς έφτιαξαν ό,τι έφτιαξαν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν εκτιμώ το γεγονός πως χρειάζεται ένα καθεστώς φορολόγησης στις θεατρικές ομάδες, διαφορετικό από τις κανονικές εταιρίες, όπως πχ στην Αμερική, ανάλογα με την κατηγορία εσόδων. (Off-off Broadway< Off-Broadway< Broadway). Δεν εκτιμώ το οτι προσπαθώ να πληρώσω μία εβδομάδα την εφορία σχετικά με το τέλος επιτηδεύματος της Ομάδας, να δώσω χρήματα δηλαδή, πριν λήξει η προθεσμία και πρωτού μιλήσω, να με βγάζουν ήδη ψεύτη και κλέφτη, πως έχω μαγειρέψει τα χαρτιά!!! Χρήματα που πρέπει να πληρωθούν για εμπορική δραστηριότητα σχεδόν ανύπαρκτη, με περισσότερα έξοδα για τις δράσεις από έσοδα. (Δηλαδή, είναι πολύ λογικό να μαγειρεύω τα χαρτιά για να πληρώνω την εφορία…). Κουράστηκα να εκτιμώ όταν κανείς δε “με” εκτιμά.

Και το χειρότερο… Δεν εκτιμώ το πως ο κόσμος έπαψε να ενδιαφέρεται πια. Δεν ενδιαφέρεται να πάει σε μια παράσταση, να στηρίξει μια αξιόλογη προσπάθεια,  δεν ενδιαφέρεται να βοηθήσει έστω και με το ένα ευρώ του, δεν ενδιαφέρεται γιατί κι αυτός έχει πνιγεί με τα δικά του. Ιδέα που στοιχειώνει…

Γράφω ό,τι γράφω στο προσωπικό μου blog, διότι οι απόψεις αυτές απηχούν μόνο εμένα. Δηλαδή μοιράζομαι τις σκέψεις μου. Δεν είναι σκέψεις των συν-εταίρων (κι όχι συνεταίρων) μου στην ομάδα. Ακόμα κι αυτοί χάνονται στον ίδιο το λαβυρινθό τους. Τελευταίος πολλές φορές “πολεμιστής”, νοιώθω πως είμαι εγώ.

Αποφάσισα να λέω μόνο αλήθειες πλεόν. Όχι άλλες ωραιοποιήσεις. Ούτε για τα κοντινά σε όποιοδήποτε πεδίο πρόσωπα. Το σώμα που παλεύει να επιβιώσει, σταμάτησα να το ράβω με τέχνη. Το ράβω πια για να ζήσει…